De Parochie

Algemeen - publicatie: 26 november 2020

Afscheid Clazien Broekhoff, pastoraal werkster

Afscheid….
December is mijn laatste maand in de parochie H. Kruis en de H. Lebuinusparochie.

Iets meer: ik ben niet lang in HK geweest…., dus minder bij schoolvieringen etc,.

Ik ga met vervroegd pensioen. Inderdaad enkele jaren eerder dan mijn gerechtigde leeftijd, dat heeft met mijn gezondheid te maken en is mijn eigen keuze. Beter zo.
Maar wel met moeite. Zeker ook omdat we geen gemakkelijke tijd doormaken met zijn allen. Het laatste jaar zijn veel opbouwplannen doorkruist door de corona.
In alle jaren, vanaf 1986, ben ik veel bezig geweest met jeugd, jongeren vooral, de laatste 5 jaar is dat meer verschoven naar het kinderwerk, en daar hoorde ook Eerste Communie- en Vormselvoorbereiding bij. De kortste tijd heb ik daarvan gewerkt voor de H. Kruisparochie.
Ik vond het belangrijk dat er oog voor de jongste parochianen was, dat er rekening met hen gehouden werd, dat er ruimte voor hen was, fysiek of in de begroting of in gesprek en beleid. Ik heb het altijd een boeiend terrein gevonden, maar ook pittig… een roepende in de woestijn. Soms dacht ik ook wel eens: wachten de jongeren wel op iemand die het voor hen opneemt in de kerk, die ruimte voor hen vraagt? Ja, sommigen wel, maar het werden er wel steeds minder, laten we eerlijk zijn. De tijdgeest waaide een andere kant op en toch wilde en kón ik het niet loslaten. Contacten met de scholen, schoolvieringen, contacten die voortkwamen uit eerste Communie-en Vormseltrajecten, kinderkoren, gezinsvieringen, Kerk op schoot, Minivieringen in Corona-tijd, met je kleintjes naar de kerk, kindernevendienst…. steeds kijken: wat is er mogelijk, waar kan ik iets ondersteunen, hoe maken we de kerk, de boodschap van Jezus en God toegankelijk voor onze jonge parochianen. Dat vroeg de nodige vindingrijkheid, geduld, en veel creativiteit, maar ik heb het altijd wel de meest dynamische tak van mijn pastorale werk gevonden.
Ach, lieve mensen, ik heb mijn best gedaan, ben ook hier en daar tekort geschoten en daarvoor hoop ik dat jullie me vergeven.
Er is in die (bijna) 35 jaar heel veel veranderd, ook in het hele speelveld van jongerenpastoraat op regionaal en landelijk gebied. Hadden we voorheen een heel netwerk van jeugdwerkbureau’s, collega’s die op hetzelfde niveau, ook oecumenisch, contact hadden met elkaar, waar we elkaar konden versterken, waar we ook vrijwilligers naar toe konden sturen voor inspiratie en ondersteuning, nu zijn het slechts plukjes hier en daar waar iets voor jongeren of kinderen gebeurt.
Ik geloof zeker in ons nieuwe project “gezinszondag”. Maar het heeft wel groeitijd nodig. De mooie verbinding tussen vieren en leren kan jong en oud zo mooi bij elkaar brengen en elkaar versterken. Dat kan een hele parochie in beweging brengen. Ik zie daar echt iets heel goeds in.
Ik moet het loslaten op een moment dat het aan het ontstaan is in corona-tijd. Superongelukkig van de ene kant. In die zin laat ik het achter in een roerige tijd en dat baart me best zorgen. Tegelijkertijd weet ik ook, dat weggaan wellicht nooit gelegen komt.
Ik wil iedereen die ik in de afgelopen jaren heb mogen ontmoeten ontzettend bedanken voor de samenwerking, voor inzet die ik heb mogen ervaren, voor trouw, plezier, ook voor verzet en kritiek. We hebben altijd samen gewerkt en geloofd in Gods Koninkrijk, het uiteindelijke doel, dat gaat nooit langs geplaveide wegen, maar wel in het vertrouwen dat de Heer ons vasthoudt.
Om met de psalmist uit psalm 16, mijn geliefde psalm, te spreken:
God bewaar mij, als ik mijn toevlucht bij U zoek. Die ik mijn Heer noem, staat mij voor ogen.
Ik wankel niet. Zijn hand houd mij vast.

Dat geloof heeft mij altijd overeind gehouden, en dat wens ik u ook allen toe.

Het ga u goed.
Clazien Broekhoff.

 

Meest recente berichten