Bezinning

Gerechtigheid, vroomheid en vrede
Naar Lucas 1, 74b en 79b

Gerechtigheid, vroomheid en vrede
zijn als de kleren, die
mensen aandoen als ze
toeleven naar een feest.

Gerechtigheid is:
het brood, dat je breekt bij honger,
het rondje, dat je weggeeft aan dorstigen,
de jas, die je deelt bij kou,
de asielzoeker, die je opzoekt,
de zieke, waar je een middag bij blijft,
de brief die je schrijft aan een gevangene,
de herinnering aan je overleden geliefden.

Vroomheid is:
de adem van geloof
de kracht van hoop
de emotie van liefde
de volheid van gebed.

Vrede is:
je hand die liefheeft en niet slaat
je woord dat verbindt zonder haat
je koopgedrag met inzicht rond merkenoorlog
jezelf, die voor anderen open staat.

Gerechtigheid, vroomheid en vrede
zijn als zoete druppels,
die achter elkaar vallend
zelfs de hardste steen hollen.

Gerechtigheid, vroomheid en vrede
zijn de kringen op het water
die de erin geworpen steen maakt,
waardoor, na het zinken,
de stroom van de rivier verandert.

Hub Crijns

 

Je medemens

Hub Crijns


Kussend als je vrouw
Spelend als je dochter
Stoeiend als je zoon
Voelend als je moeder
Redenerend als je vader
Je medemens is familie

Smachtend naar liefde
Uitkijkend aan waardering
Hopend op vriendschap
Je medemens is je wereld

Kijkend naar je glimlach
Horend naar je stem
Ruikend naar je lijf
Je medemens is dichtbij

Lijdend onder onrecht
Vragend naar water
Vechtend om brood
Zoekend naar kleding
Vragend om onderdak
Vechtend om beter te worden
Verlangend naar contact als gevangene
Huilend om de dood
Roepend om hulp
Je medemens zit om de hoek

Omgaand met een handicap
Uitkijkend naar een baan
Worstelend om mee te doen
Levend als mensen
Waarom zoek je je medemens zover?

 

Betrokken op elkaar

Als ik van Raalte naar Heeten, Nieuw-Heeten of Holten rij, kom ik over een rotonde waar een kunstwerk op staat. Een kunstwerk waar ik twee mensfiguren in zie die betrokken zijn op elkaar. Zijn ze in gesprek? Luistert de een naar het (levens)verhaal van de ander? Zitten ze zwijgend naast elkaar? Het doet mij denken aan de vraag die ik me stelde toen ik naar de parochie Heilig Kruis kwam: wat is nou typerend voor mijn pastor-zijn? Woorden die hierin de kern raken zijn (oprechte) aandacht, (waarachtige) betrokkenheid, presentie ofwel aanwezig zijn. Zo eenvoudig als ik ze hier schrijf, zo moeilijk zijn deze woorden in de praktijk te brengen in onze huidige tijd en maatschappij. Alles gaat snel, er moet zoveel, druk, druk, druk. Maar wat kan het heilzaam zijn (ik gebruik maar eens een heerlijk ouderwets woord) als je de tijd neemt om aanwezig te zijn, betrokkenheid te tonen en aandacht te hebben voor elkaar. En ja, dit kun je ook met en voor elkaar doen, daar hoef je geen pastor voor te zijn. Ik mocht dat ervaren bij mijn afscheid in de vorige parochie. Zoveel mensen die me kwamen bedanken voor de keren dat ik er voor hen was, dat ik de tijd nam om met oprechte aandacht en waarachtige betrokkenheid bij hen aanwezig te zijn en daarmee God aanwezig te brengen. Een eenvoudig gebaar, maar het betekent zoveel. Wordt dat altijd zo gezegd en echt benoemd? Nee, natuurlijk niet en dat hoeft ook niet. Maar dat voelden we samen zo en dat heeft iets van heil en zegen gebracht. Nu, in de parochie hier, mag ik dit weer ervaren. Met mensen één op één, maar zeker ook waar ik met werkgroepen aan tafel zit om te kijken naar hun werkzaamheden, waar iets van inspiratie opbloeit. Laten we blijven optrekken met elkaar, met oprechte aandacht en tijd voor elkaar, bij elkaar aanwezig zijn zoals die twee mensfiguren op de rotonde.

Pastor Lonneke Gunnink – van den Berg

 

Vluchteling

Jij bent bang.

Ik ben bang.

Jij bent bang om dood te gaan in de oorlog in jouw land. 
Ik ben bang dat je die oorlog meeneemt naar het mijne.

Jij bent bang dat de grenzen voor je neus zullen worden gesloten.
Ik ben bang dat er veel mensen met verkeerde bedoelingen hier naar toe komen.

Jij bent bang dat je niet welkom bent in Europa.                                                   
Ik ben bang dat jij mijn cultuur niet zult begrijpen.

Jij bent bang dat je nooit meer terug naar je huis kunt.
Ik ben bang dat je nooit meer terug naar huis wilt.

Jij bent bang dat wij je niet willen helpen.
Ik ben bang dat jij de hulp niet zult waarderen.                                                  

Jij wilt vast niet dat ik bang ben. 
Ik wil ook niet dat jij bang bent.

Laten we er dan samen voor zorgen dat onze angsten ongegrond zijn. 

Anoniem


Compassie

Met een groep mensen dacht ik na over wat compassie is. Een van hen zei: “Kun je het vertalen als ‘een klein beetje van het lijden van een ander meevoelen in je eigen hart’?” Dat vind ik een omschrijving die de spijker op zijn kop slaat, die ons vertelt wat com (samen) – passie (lijden) is. Ze hadden een documentaire gezien over een gevangenis in India, waar veel agressie heerste. Er kwam een nieuwe directeur, een vrouw, die het anders aanpakte. Ze ging met de gevangenen mediteren en na een tijd was er veel minder agressie en groeide er een vredelievender houding bij deze mannen.

In onze wereld zien we veel gejaagdheid, onrust, irritatie en agressie. Het baart mij weleens zorgen. Waar gaan we naar toe met zijn allen? Zijn er nog mensen die oprecht omzien naar elkaar. Ik hou het standpunt hoog dat ik in ieder mens het beeld van God zie, maar als mens hebben wij vele kanten en op dit moment heb ik het gevoel dat er kanten overheersen waar ik niet blij van word. Waar ik wel blij van word, is van deze groep mensen, die – omdat ze dat zelf van binnenuit willen – zijn gaan mediteren, daardoor rust kunnen ervaren en veel minder opvliegend kunnen reageren op alles wat gebeurt. Zij hebben weet van instanties en dus houdingen als ‘van kastje naar de muur gestuurd worden’. Dat wekt irritatie, maakt verdrietig en opstandig. Zij hebben weet van lichamelijk en geestelijk lijden. Dat doet pijn. Des te bewonderenswaardiger vind ik het dat zij dit zo oppakken.

Persoonlijk mediteer ik ook graag. Ik doe het regelmatig thuis en één keer in de week met een klein groepje mensen. Als ik daar vandaan kom, voel ik me anders. Ben ik weer in balans en kan ik de wereld met een vredelievender blik, ruimhartiger bekijken. Ik denk dat zoiets bedoeld wordt als wij lezen over het Rijk van God. Het mooie is: het is bereikbaar voor ons allemaal, nu al, hier in deze wereld. Ik wens het ons allemaal samen toe.

Pastor Lonneke Gunnink – van den Berg